در سال 1971، نویسنده و پژوهشگر فیلم دونالد ریچی یک سفرنامه شاعرانه درباره کاوش‌های خود در جزایر دریای داخلی ژاپن منتشر کرد و جستجوی خود را برای یافتن نشانه‌هایی از یک سبک زندگی سنتی و همچنین سفر خود به خودشناسی ثبت کرد. بیست سال بعد، فیلمساز لوسیلا کارا سفری موازی الهام گرفته از کتاب کلاسیک ریچی را آغاز کرد و تصاویری از زیبایی‌های خاموش و ملاقات با افرادی که هنوز آداب و رسوم در حال محو را ادامه می‌دادند، ثبت کرد. این فیلم با انحرافات شگفت‌انگیز—دیداری با یک راهب عاشق فرانک سیناترا، یک کلونی جذامی، و یک معبد ساختگی از چوب و گچ—در هم تنیده شده و با روایت ریچی و موسیقی ساخته شده توسط آهنگساز مشهور تورو تاکمیتسو، دریای داخلی یک سفر چشم‌گشا و تفکری عمیق درباره معنای بیگانه بودن است.