شبی در یک رستوران ایتالیایی. میزبان فلورای با تحمل و آرام، گروه‌های مختلفی از مردم طبقه متوسط وارد می‌شوند - بزرگ و کوچک، جوان و پیر، مشتریان دائمی و گردشگران، متاهل و مجرد - تا غذا بخورند، گفتگو کنند، بحث کنند، جشن بگیرند، اعتراف کنند؛ تا گفت‌وگوهای دیگران را بشنوند، آنها را قطع کنند، آواز بخوانند، به موسیقی گوش دهند و از زندگی لذت ببرند. دوربین، درست مانند مردم، به طور مداوم از میزی به میز دیگر، به آشپزخانه و اتاق پشتی حرکت می‌کند تا حسادت‌ها و ناامیدی‌های کوچک کارکنان را مشاهده کند - تا دو ساعت بعد که زمان رفتن همه به خانه است.