فیلم آندره بلایر آخرین روزهای صلیب سنگی را در منطقه بکراتی با فاحشه‌خانه‌های طبقه پایین می‌کشد که مانند نهادی در منظر بخارست قبل از دوران کمونیستی به نابودی در برابر قواعد اخلاق پرولتری که کمونیست‌ها می‌کیشدند دستخوش است. این ایده می‌تواند آغاز یک فیلم بزرگ باشد با نگاه به فاحشگی نه از منظر تخریب و استثمار که به شکل آزادی در زمانی که کل جامعه تحت فرمان پوپولیسم، ریاکاری و سرکوب است. در جهانی که در آستانه فروپاشی است فاحشگی به استعاره‌ای از راهی قدیمی و آزادتر تبدیل می‌شود