فرانسیسکو گویا (۱۷۴۶-۱۸۲۸)، ناشنوا و بیمار، سال‌های پایانی زندگی‌اش را در تبعید داوطلبانه در بوردو می‌گذرانید، یک لیبرال که به حکومت سرکوبگر فردیناند هفتم اعتراض می‌کند. او با همسر بسیار جوان‌ترش، لئوکادیا و دخترشان، روزاریو زندگی می‌کند. او شب‌ها به نقاشی ادامه می‌دهد و در یادآوری‌هایی که توسط گفتگوهایش با دخترش، سردردهای وحشتناک و گیجی سن به وجود می‌آید، لحظات کلیدی زندگی‌اش را دوباره تجربه می‌کند.