در ژوییه سال ۱۹۴۲ در هنگام گردآوری خانوادهای یهودی در پاریس، تاوبا بیرنباوم ۱۳ ساله و والدینش که یهودیان لهستانی هستند در اتاق کوچکی تا ۷۶۵ روز آینده پناه می گیرند. شرایط زندگی سخت است و آن ها از کشف شدن در هر لحظه می ترسند. اما در حالی که والدینشان به ناامیدی فرو می روند، روحیه جنگجوی تاوبا درخشان می شود. او از هر چیز کوچکی مانند پیانویی نقاشی شده روی کف زمین تا دیدن پاریس از پنجره باز شادی پیدا می کند. با وجود شرایط بسیار سخت، او تا آزادی پاریس از امید دست برنمی دارد و کنترل زندگی اش را دوباره به دست می گیرد