خوان ۲۶ سال دارد و سرطانش پایانی است. او در بیمارستان است اما از بیماری خسته شده است. بنابراین، شبگاهی تصمیم می‌گیرد با کمک دوستش مارتا فرار کند. خوان می‌خواهد شبی عادی را سپری کند، مثل هر شب دیگر. می‌خواهد با دوستانش نوشیدنی بنوشد، فوتبال دستی بازی کند، دارت بزند، به جایگاه ابدی با دوستانش جیران بزند و احساس کند همه چیز وجود ندارد… او می‌خواهد زمان را بگذارند، آرام بودن و بودن با عزیزترینانش. این آخرین وداع اوست. اما تنها با این حال بیرون رفتن کار آسانی نیست و همه با آن موافق نیستند. زیرا گاهی خوشبختی نیز در هم می‌گشاید.