در طول قرنطینه کرونا در لیما، رامون، مردی همجنسگرا در دهه سی زندگی، خاکستر پدر از پیشین اش را می گیرد. بی امکان برگزاری مراسم تشییع، تصمیم می گیرد جسد را به روستای زادگاهش در میتو بازگرداند. در مسیر با ماتئو، مسافری جذاب که به خاطر همه گیری زمین گیر است، آشنا می شود. با وجود محدودیت ها و فاصله گذاری، پیوندی ناگهانی شکل می گیرد. آنها می رقصند و می خندند و با حضور یکدیگر همگام می شوند و نزدیکی شان با همدیگر پر از صمیمیت آرام و امکان ناگفته است. در سفر به ارتفاعات آند، رامون به ماتئو و نیز به برخورد عمیق با غم، یاد و امید به بهبود می رسد