خط داستانی
با استفاده از سطحینگریِ پخشهای رادیویی دولتی ویتنامی، «داستانِ واحدها» چهرهای میدهد به نامعلوم و احساس مکانی مشخص میکند و نقطهٔ مقابلِ رسمیِ مجاز را به تصویر میکشاند. مانند گام نهادن به داخل اتاقی پر از روایتها، بیننده به فضای ناآشنا وارد میشود که تنها با صدای تنظیم شدن رادیو به برنامههای سبک زندگی، برنامههای پاسخ به تماسها و درامهای رادیویی هدایت میشود. پرترهها و تنظیمات که بر فراز منظر شنوایی قرار میگیرند، پرسشهایی ایجاد میکنند، طنز میآورند، بافت زمینه و توضیحِ آنچه پیش از ورود به اتاق برایمان روشن به نظر میرسید را کنار میزنند تا از توضیح فرار کنند.
